Gisteren was het dan zover...de 1/8ste triathlon in Oldenzaal (500 meter zwemmen 19 km fietsen en 5 km hardlopen)
Ik was de dagen voor de wedstrijd minder zenuwachtig ook al had ik niet voldoende getraind. Ik was vastbesloten..ik ga de wedstrijd uitlopen!! De dag voor de wedstrijd de spullen gepakt en eenmaal op de dag zelf alles nog een keer nagecheckt. We hadden twee trainingsjasjes laten bedrukken met de tekst "sporten met Cystic Fibrosis" om zo een beetje reclame te maken.
Om 13.00 uur waren we al aanwezig om ons in te schrijven. Ik voelde mij gelukkig om daar rond te lopen tussen allemaal fanatieke medesporters. Mijn ouders en schoonouders kwamen kijken wat voor mij een grote stimulans was om het allemaal nog beter te gaan doen.
Om 15.50 verzamelde ik al mijn moed om het ijskoude water in te gaan. Ik droeg alleen mijn trisuit waar ik ook mee zou fietsen en hardlopen. Ik heb er lang over nagedacht of ik geen wetsuit aan zou doen maar hier ben ik toch vanaf gestapt. Het blijkt naar mijn gevoel toch altijd riskant om het koude water in te gaan en daarna op de fiets te springen. Als je CF hebt moet je toch altijd goed oppassen dat je geen kou vat. Gelukkig was het al de hele dag mooi weer dus ik was wat minder bezorgt. Alle deelnemers vertrokken 30 seconden na elkaar.
Mijn vriend vertrok 6 minuten later als mij.
Om 14.02 viel het startschot voor mij. Ik ben een goede zwemmer maar ik had nog nooit in een recreatieplas gezwommen. Het was was donker troebel water en ik zag niet veel meer door mijn zwembrilletje. Je moest langs een lijn zwemmen wat soms lastig was. Na een ongeveer 150 meter wilde ik links ademen om te kijken of ik nog wel recht zwom. Bij het openen van mijn mond kwam er een hele slok water binnen. Ik moest enkele seconden stoppen om bij te komen. Daarna snel weer doorgezwommen waar ik mijn voorganger, een man, in haalde. Na 8 minuten kwam ik, een beetje draaierig, het water uit. Ik rende naar mijn fiets en besloot bewust rustig aan te doen. Ik droogde rustig mijn voeten af en pakte daarna mijn fiets.
Eenmaal op het parcour had ik last van mijn ademenhaling. Ik probeerde de ademhalingstechnieken toe te passen wat niet altijd makkelijk was. Ik werd onderweg ingehaald door de man welke ik ingehaald had met zwemmen. Hij haalde mij in met fietsen en andersom. De sfeer vond ik erg leuk onder alle deelnemers. Je moest de rondes, in totaal 8, zelf tellen. Ik heb een fietsteller op mijn fiets dus je zult denken, dat is geen probleem. In het begin tel je de rondes nog wel maar daarna slaat de vermoeidheid toe. Ik keek op mijn fietsteller en halfvewege het parcour stond er 17 km op. Ik riep naar een vrijwillers, welke langs de kant stonden te tellen, hoeveel rondjes ik nog moest. Ik hoorde dat ze zeiden "nog een(1)".
Onderweg begon ik weer te twijfelen..bedoelde ze nou dat dit mijn laatste rondje was of dat ik er nog 1 moest rijden. Voor de zekerheid toch nog een rondje gefiets waar ik de laatste kilometer mijn vriend tegen kwam. Samen naar de wisselzone gefietst waar we onze hardloopschoenen aantrokken.
Mijn vriend is een betere loper als mij dus hem gezegd dat hij maar alleen moest gaan lopen. Het lopen viel niet mee. Bijna de hele weg ademhalingstechnieken toegepast. Ik vond het parcour niet prettig. Er zat een loopstuk tussen waar je een heuvel op moest lopen wat daarna weer steil naar beneden liep. Ik heb een rustig tempo gelopen waar ik mij prettig bij voelde. Ik moest vier rondes lopen van 1,25 km. En ja hoor wat bij fietsen gebeurde, gebeurde zelfs bij het lopen...ik raakte de tel kwijt. Toen ik dacht dat ik mijn laatste ronde aan het lopen was zag ik mijn vriend weer voorbij komen. Hij moest nog een ronde...en ik dus ook. Mijn supporters ingelicht dat ik toch nog niet klaar was en nog een ronde moest lopen. Achteraf wel heel lachwekkend. Mijn vader rende namelijk al naar de finisch om een foto te maken omdat hij dacht dat ik klaar was.
Mijn doel was veel plezier hebben en binnen komen binnen 1.30 Dit is gelukt!!!Ik kwam op 1.20 binnen. Ik blijk toch een fietronde te veel gefietst te hebben..Al met al ben ik super trots op mijzelf en op mijn vriend. 10 september hebben we de 1/4 triathlon in Apeldoorn!!
We weten nu wat we beter kunnen oefenen met trainen en ik hoop dat mijn ademhaling wat soepeler verloopt.
Ik blijf positief!!
Goed man!!
BeantwoordenVerwijderenGreetz Jacomijn